Rrethi vicioz I emigrantve

Nga shpresa për një jetë më të mirë te kthimi i detyruar: çfarë tregon vala e fundit në Ceuta

Pamjet nga Ceuta kanë rikthyer edhe një herë në qendër të vëmendjes një nga problemet më të ndërlikuara të Evropës: emigracionin e paligjshëm dhe mungesën e një zgjidhjeje të qëndrueshme për mijëra njerëz që përpiqen të hyjnë në territorin evropian.

Dhjetëra mijëra emigrantë u përpoqën të hynin në Ceuta, territor spanjoll në Afrikën e Veriut, duke kaluar kufirin nga Maroku. Për shumë prej tyre, motivi ishte i njëjtë: shpresa për të arritur në Evropë dhe për të ndërtuar një jetë më të mirë.

Por ajo që ndodhi më pas tregon një realitet edhe më të dhimbshëm.

Shumë prej tyre u kthyen në Marok, ndërsa kufiri u forcua dhe autoritetet ndërhynë për të ndalur fluksin. Në këtë mënyrë, emigranti përfundon përsëri aty ku nisi: në anën tjetër të kufirit, me të njëjtat probleme që e shtynë të largohej.

Ky është rrethi vicioz i emigracionit.

Një person largohet nga vendi i tij për shkak të varfërisë, mungesës së mundësive, pasigurisë ose thjesht dëshirës për një jetë më të mirë. Arrin pranë kufirit evropian, merr përsipër rreziqe të mëdha dhe, në disa raste, rrezikon edhe jetën. Por kur kufiri mbyllet, ai kthehet përsëri në pikën e nisjes.

Pyetja që mbetet është: a mund të zgjidhet emigracioni vetëm me gardhe, polici dhe kontrolle kufitare?

Përgjigjja duket e ndërlikuar. Kontrolli i kufijve është pjesë e detyrës së çdo shteti, por historia tregon se mbyllja e një rruge shpesh i shtyn njerëzit të kërkojnë një tjetër. Kur një kufi bëhet më i vështirë për t’u kaluar, rruga mund të zhvendoset diku tjetër.

Në anën tjetër, vendet evropiane përballen me pyetje reale mbi kapacitetin e tyre për të pritur dhe integruar një numër të madh emigrantësh. Për këtë arsye, debati nuk mund të reduktohet vetëm në “hapni kufijtë” ose “mbyllni kufijtë”.

Nevojitet një politikë që të trajtojë shkakun dhe jo vetëm pasojën.

Nëse vendet e origjinës nuk krijojnë mundësi ekonomike dhe sociale, presioni për emigrim do të vazhdojë. Nëse Evropa nuk krijon kanale të kontrolluara dhe të ligjshme emigrimi për ata që plotësojnë kriteret, rrugët ilegale do të vazhdojnë të tërheqin njerëz të dëshpëruar dhe trafikantë.

Dhe kështu rrethi vazhdon:

Largim → kufi → përpjekje → përplasje → kthim → dhe përsëri largim.

Në fund, tragjedia më e madhe nuk është vetëm numri i njerëzve që përpiqen të kalojnë një kufi. Është fakti që, pas gjithë këtij rreziku dhe sakrifice, shumë prej tyre përfundojnë përsëri aty ku nisën.

Emigracioni nuk është thjesht një problem kufiri. Është një problem ekonomik, social, politik dhe njerëzor.

Dhe për sa kohë shkaqet mbeten të pazgjidhura, rrethi vicioz i emigrantëve do të vazhdojë të përsëritet.