Nesër bëhen plot njëzet vjet që unë dhe familja ime mbërritëm në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Ishte një udhëtim i mbushur me ëndrra, pasiguri, sakrifica dhe shpresë. Si mijëra shqiptarë të tjerë, nuk u larguam sepse nuk e donim vendin tonë. U larguam sepse donim t’u jepnim fëmijëve tanë një jetë më të mirë dhe një të ardhme me më shumë mundësi.

Njëzet vjet më vonë, kur kthej kokën pas, nuk shoh vetëm vitet që kanë kaluar. Shoh netët pa gjumë, orët e gjata të punës, sfidat e një vendi të ri, por edhe buzëqeshjet e fëmijëve tanë, të cilët u rritën me mundësi që ndoshta ne nuk i patëm kurrë.

Amerika na hapi dyert. Na dha mundësinë të punojmë me dinjitet, të ndërtojmë jetën tonë dhe të besojmë se çdo sakrificë shpërblehet. Për këtë, mirënjohja ime ndaj këtij vendi është e pafund.

Por ka një të vërtetë që çdo emigrant e kupton me kalimin e viteve.

Sa më larg të jesh nga vendlindja, aq më shumë e do atë.

Shqipëria nuk u largua kurrë nga zemra ime. Ajo jeton në gjuhën që flasim në shtëpi, në këngët që dëgjojmë, në flamurin kuqezi që valëvitet në festat tona, në mallin që na pushton sa herë dëgjojmë emrin e vendit tonë.

Emigrimi nuk është tradhti ndaj atdheut.

Emigrimi është përpjekja më e madhe që një prind bën për familjen e tij. Është guximi për të nisur gjithçka nga e para, në një vend të panjohur, me shpresën se fëmijët do të jetojnë më mirë se prindërit.

Ne emigrantët nuk e kemi harruar Shqipërinë. Përkundrazi, e kemi marrë me vete kudo që kemi shkuar. E kemi ruajtur gjuhën, zakonet, kulturën dhe krenarinë tonë shqiptare. Kemi qenë ambasadorë të heshtur të kombit tonë në çdo qytet ku kemi jetuar e punuar.

Në këto njëzet vjet kam kuptuar se njeriu mund të ketë dy atdhe.

Njëri është vendi që të jep mundësinë të ndërtosh jetën.

Tjetri është vendi që të ka dhënë identitetin.

Për mua, Amerika është vendi ku familja ime ndërtoi të ardhmen. Shqipëria është vendi ku lindi shpirti im.

Sot falënderoj Zotin për këtë rrugëtim, falënderoj familjen time që më ka qëndruar pranë në çdo hap dhe falënderoj Amerikën që na dha mundësinë të ëndërronim. Por një falënderim të veçantë kam edhe për Shqipërinë, sepse pa rrënjët e saj nuk do të isha kurrë njeriu që jam sot.

Uroj që një ditë askush të mos detyrohet të largohet nga vendi i tij për mungesë shprese, por që kushdo që zgjedh emigrimin, ta bëjë si një zgjedhje të lirë dhe jo si një domosdoshmëri.

Njëzet vjet kanë kaluar…

Rruga vazhdon.Nëse nesër do të më duhej të merrja të njëjtin vendim, do ta bëja përsëri. Jo sepse ishte e lehtë, por sepse ishte e drejtë për familjen time. Kam fituar shumë në Amerikë, por nuk kam humbur kurrë Shqipërinë. Ajo vazhdon të jetojë në gjuhën që flasim në shtëpi, në fëmijët tanë që mësojnë të thonë me krenari “Jam shqiptar”, në çdo flamur kuqezi që ngremë në këtë tokë të bekuar. Kjo është fitorja më e madhe e emigrantit: të ndërtojë të ardhmen pa harruar kurrë nga ka ardhur.

Dhe zemra ime rreh me të njëjtën krenari sa herë shoh flamurin amerikan që i dha mundësi familjes sime dhe flamurin kuqezi që më kujton çdo ditë se nga vij.

Ne nuk erdhëm në Amerikë për të harruar Shqipërinë. Erdhëm që ta nderojmë me punën tonë, ta mbajmë gjallë me gjuhën tonë dhe t’ua lëmë fëmijëve tanë si trashëgiminë më të çmuar.”Njëzet vjet më parë mbërrita në Amerikë me valixhe në dorë dhe me Shqipërinë në zemër. Sot valixhja është bosh, sepse ëndrrat u bënë realitet. Por zemra është po aq plot me Shqipërinë sa ditën e parë.

“”Shtëpia bëhet me mund, por atdheu mbahet në zemër.”

Me respekt dhe mirënjohje për të dy vendet që kanë formësuar jetën time.

GEZIM MUHAJ CHICAGO 13 KORRIK 2026