Në Shqipëri ndodh një paradoks i madh:

Ministri e di kush është i korruptuar, por nuk e prek — sepse i sjell vota.

Polici e di kush është kriminel, por nuk e arreston — sepse nesër mund të marrë urdhrin për t’u larguar nga detyra.

Prokurori e di kush ka shkelur ligjin, por mendon dy herë para se të veprojë — sepse përballë mund të ketë pushtet, para ose njerëz me lidhje.

Gjykatësi e di çfarë thotë ligji, por kur drejtësia përplaset me frikën, ligji fillon të heshtë.

Dhe pastaj vendosim kamera nëpër shkolla.

Kamera që shohin gjithçka.

Por problemi nuk është nëse kamera sheh.

Problemi është: kush ka guximin të flasë për atë që kamera ka parë?

Kështu ndërtohet një shoqëri ku qytetari ka frikë nga pushteti, polici ka frikë nga pushteti, nëpunësi ka frikë nga pushteti dhe drejtësia ka frikë nga ata që kanë pushtet.

Dhe kur të gjithë kanë frikë, ndërsa askush nuk mban përgjegjësi, korrupsioni nuk është më thjesht një veprim i paligjshëm. Ai kthehet në mënyrë qeverisjeje.

Një shtet nuk matet me numrin e kamerave që vendos.

Shteti matet me guximin për të arrestuar të paprekshmin, për të ndëshkuar të fuqishmin dhe për të zbatuar ligjin edhe kur ligji prek njerëzit e pushtetshëm.

Sepse në një demokraci normale duhet të ketë një njeri që nuk ka frikë.

Ai njeri duhet të jetë SHTETI.